Półmaraton w Chrzypsku Wielkim? Nigdy więcej! ;)

zdjęcie 4
 

Kiedy w zeszłym roku, wspólnie z Magdą minęłam linię mety w Chrzypsku Wielkim, powiedziałam sobie, że nigdy więcej już tam nie pobiegnę. Miało również nie być żadnych startów w lipcu. Jak widać, najwyraźniej coś poszło nie tak. ;)

Na bieg zapisałam się już jakiś czas temu, tak po prostu, czułam do tego biegu jakiś dziwny i niewytłumaczalny sentyment. Od zeszłego tygodnia coraz poważniej się nad tym pomysłem zastanawiałam (powoli trzeba było zapłacić), aż w końcu w niedzielę wieczorem zapłaciłam myśląc sobie, że najwyżej nie wystartuję. Obawiałam się upałów, które miały powrócić właśnie w ten weekend oraz tego, że nie będę miała z kim jechać (samemu jakoś tak nudno). Na szczęście okazało się, że moja koleżanka Ania również się tam wybiera, a jak wiadomo, razem raźniej. Ostateczną decyzję podjęłyśmy w piątkowy wieczór – wtedy już nie było odwrotu. I dobrze, nareszcie mam znowu o czym pisać! ;) Poza tym powoli odczuwałam potrzebę kolejnego startu, kolejnego wyzwania i chciałam się bardzo zmęczyć fizycznie. Wtedy paradoksalnie bardzo odpoczywam psychicznie… Czas przejść do samego biegu.

Z Poznania wyruszyłyśmy o godzinie 9:00. Już wtedy, mimo wczesnej pory, było bardzo ciepło. Na miejsce dojechałyśmy po niecałej godzinie. W tym roku biuro zawodów znajdowało się w dużym namiocie, od razu zauważyłam też o wiele większą frekwencję niż w zeszłym roku. Szybko i sprawnie odebrałam mój pakiet startowy (zabawne, zobaczcie na zdjęciu poniżej jak organizatorzy napisali „Chrzypsko Wielkie :D), wskład którego wchodziła koszulka techniczna, bon na jedzenie, parę ulotek i cebulka tulipana do posadzenia. Miałyśmy ponad godzinę do startu, temperatura robiła się coraz wyższa, słońce coraz mocniej grzało. Wiedząc, że będzie to upalny weekend starałam się jak najlepiej przygotować do biegu. Odpowiedni strój, czyli krótkie spodenki i jak najlżejsza koszulka, obowiązkowo czapka na głowę oraz dużo płynów parę dni przed sobotą. Na drogę przygotowałam sobie bidon z piciem (polecam wypróbować Agisko Sport Drink – nie jest to izotonik, których mój żołądek nie lubi, to płynny koncentrat zawierający sok z agawy, który rozpuszcza się w wodzie, dzięki czemu uzyskujemy orzeźwiający napój) jako uzupełnienie do picia na punktach żywieniowych. Mimo dobrego przygotowania bałam się trochę tego biegu. Wiedziałam, po zeszłorocznej przygodzie, na jaką trasę się piszę, dlatego poważnie zastanawiałam się nad zrobieniem tylko jednego okrążenia. Postanowiłam decyzję podjąć w trakcie biegu, tak też zrobiłam, chociaż mój proces decyzyjny był, jak zwykle, długi. O nim jednak za chwilę.

zdjęcie 2

Ania, o której wspominałam na początku zdecydowała się na krótszy dystans, postanowiłyśmy pierwszą rundę pobiec razem. Pozwolę sobie krótko opisać jej historię. Ania w zeszłym roku również wystartowała w Chrzypsku Wielkim, również na krótszym dystansie. Kto czytał naszą relację z tych zawodów pamięta, że na trasie, na 9 kilometrze pomagałyśmy dziewczynie, która zemdlała. To właśnie była Ania. Wtedy znałyśmy się tylko z widzenia, a i tak pamiętam jak dziś, jak bardzo zestresowała nas ta cała sytuacja. Anię wtedy zabrała karetka do szpitala. Kiedy wczoraj w drodze do Chrzypska opowiedziała mi, jak się wtedy czuła i co się z nią działo, podziwiam ją, że miała odwagę ponownie wrócić na tę trasę. W przeciągu tego roku Ania biegała cały czas, polepszyła się jej kondycja, zrobiła ogromny postęp, nowe życiówki i wiedziałam, że jest dobrze przygotowana. Jestem jednak pewna, że wytrenowanie i przygotowanie to jedna sprawa, ale to co siedzi w głowie i psychice, to druga. Postanowiła jednak pokonać „klątwę” Chrzypska Wielkiego i dlatego wystartowała.

zdjęcie 3

W tym roku start był z innego miejsca, ponieważ również trasa ciut się różniła. Pobiegliśmy w drugą stronę. Odwrotnie niż w zeszłym roku. Start opóźnił się o parę minut i tak stojąc w tłumie ludzi oberswowałam numery startowe, aby zobaczyć mniej więcej, ile osób biegnie 10 kilometrów, a ile półmaraton. Zdecydowanie więcej było rozsądniejszych ludzi, którzy wiedzieli, że półmaraton przy takiej pogodzie i z taką trasą, to średni pomysł. Dlatego cały czas powtarzałam sobie, że przecież i ja mogę zakończyć bieg po jednym okrążeniu…

Wystartowaliśmy około 11:05. Było ciepło, trasa przez pierwsze dwa/trzy (nie pamiętam już dokładnie) kilometry prowadziła ulicami, asfaltem. Słońce świeciło, asfalt był rozgrzany i pierwsze kilometry były jakąś niesamowitą katorgą dla mnie. Biegłyśmy z Anią szybko, jak na moje trochę za szybko jak na początek. Kiedy na horyzoncie pojawił się długi, niekończący się podbieg, a pod nogami nie było asfaltu tylko piach (wykręcało nogi jak nie wiem co) przeszłyśmy na chwilę do marszu. Ja z góry powiedziałam sobie, że ten start chcę potraktować jako dłuższe, weekendowe wybieganie i tak jak w zeszłym roku powiedziałam sobie, że nic na siłę. Było ciężko, naprawdę. Biegłyśmy jednak z Anią cały czas razem. Na szczęście w tym roku było więcej punktów z wodą i izotonikiem (jeżeli się nie mylę, to trzy punkty) oraz były też ukochane kurtyny wodne i baseny z wodą. Gdyby nie one, roztopiłabym się w tym upale. Idealnym rozwiązaniem było zamoczenie czapki w lodowatej wodzie i założenie jej na głowę. Niesamowicie przyjemne orzeźwienie! Pierwsza runda była naprawdę walką. Cały czas w głowie powtarzałam sobie, że wiem dlaczego nie chciałam już nigdy więcej tutaj pobiec. ;) Było dużo piachu, podbiegów, jeszcze raz podbiegów i piachu, a na koniec trochę asfaltu i podbiegów, no i słońca!

Walczyłyśmy z Anią, ale nie poddawałyśmy się. Kiedy byłyśmy na 9 kilometrze, Ania zapytała czy biegnę dalej. Tak jak na 5 kilometrze byłam przekonana, że nie dam rady przebiec jeszcze 16 kolejnych, tak na tym 9 kilometrze już sama nie wiedziałam. Czy uwierzycie czy nie, ale w głowie przygotowywałam sobie tekst i myślałam o tym, co mam Wam napisać, jak zejdę z trasy i zakończę bieg po pierwszej rundzie. Miałam już nawet ułożony tekst…zabawne o czym się w takim momencie myśli. Ania mimo, że widziała, jakie ciężkie są warunki, próbowała mnie motywować (za co bardzo dziękuję!) abym pobiegła dalej. W pewnym momencie wybiegałyśmy z polnej ścieżki na asfalt, tam stali panowie strażacy z namoczoną w lodowatej wodzie gąbką (cudowne oblać sobie nią kark i głowę!), chwilę później były kurtyny wodne, punkt z piciem i moment, w którym był podbieg na metę. To tu było miejsce, w którym musiałam podjąć decyzję, co dalej. Ania, wiedząc, że dla niej to już ostatnie metry wystrzeliła do przodu, ja pobiegłam za nią, cały czas nie wiedząc co robić. Głowa mówiła, że już dość, że nie dam rady pobiec sama (sama w sensie bez znanej mi osoby) kolejnych 10 kilometrów. I co zrobiłam? Podbiegłam do punktu, w którym była nawrotka. Tam pan strażak zaczął mówić, że jeżeli biegnę półmaraton, to tutaj muszę nawrócić i zbiec z górki, aby rozpocząć drugą rundę. Ja się zatrzymałam, stanęłam. Spojrzałam w lewo na metę, na osoby, które już kończyły walkę z trasą i upałem. Potem spojrzałam na pana strażaka i zapytałam „A przepraszam, czy ja mogę też zakończyć bieg?”. On z uśmiechem i zdziwieniem na twarzy powiedział, że oczywiście. Nagle spojrzałam na grupę panów, którzy właśnie wbiegali, aby zrobić nawrotkę. Zapytałam ich, czy mogę się do nich dołączyć, aby nie biec sama. Oni oczywiście mnie przygarnęli i tak nagle zaczęłam biec w dół. W mojej głowie pojawiły się różne przekleństwa, pytania po co, przecież jest ciepło, przecież już mogłam się chłodzić w jeziorze. Przecież nic by się nie stało. Słusznie, nie stało by się, ale ja nie lubię się poddawać, więc ruszyłam.

Biegłam w grupie pięciu czy sześciu mężczyzn. Po chwili jednak grupa trochę się rozstrzeliła. Część panów została z tyłu, ja biegłam z dwoma biegaczami. Trochę rozmawialiśmy, trochę milczeliśmy. Co ciekawe, nigdzie nie widziałam żadnej kobiety. Przede mną mężczyźni, obok i za mną również. Zastanawiałam się, czy ja jestem tak bardzo z tyłu, czy wszystkie są za nami, czy może jednak bardzo mało kobiet w ogóle pobiegło dystans półmaratonu. W pewnym momencie biegłam już tylko towarzystwie pana, którego imienia niestety nie poznałam. Rozmawialiśmy cały czas. Opowiadał mi o swoich startach, wymienialiśmy doświadczenia z różnych biegów. Kibiców na trasie było bardzo mało, ale jak byli, byli bardzo mili i pomocni. Kiedy tak biegliśmy, nagle jeden pan, siedzący z piwem krzyknął do strażaka stojącego naprzeciwko, aby włączył syrenę. Mieliśmy zatem specjalny doping, miło :D Mój biegowy towarzysz, jak twierdził biegł treningowo, ale gdy powiedziałam, że muszę trochę zwolnić (znowu ten podbieg z piachem), pobiegł do przodu. Od tego momentu zaczęłam biec sama. Zabawne doświadczenie. Byłam nagle w środku lasu, pomiędzy polami, sama i walczyłam z upałem. Co prawda w jednej słuchawce leciała muzyka, ale jakoś nie rejestrowałam jej wczoraj. I tak kilometr po kilometrze. Gdzieś przede mną na horyzoncie widziałam biegnącego mężczyznę, którego starałam się cały czas mieć na oku. Dawało mi to poczucie bezpieczeństwa, że nie jestem sama. Odwróciłam się i widziałam, że trochę za mną jest kolejna męska grupa, wiedziałam zatem, że nie jestem na samym końcu i są jeszcze biegacze za mną.

zdjęcie 2

 

zdjęcie 3

Były dwa krótkie  momenty, w których przeszłam do marszu. Starałam się jednak sama siebie motywować i cały czas mieć kogoś przed sobą, zatem jak za bardzo mi znikali, zaczynałam znowu biec. Kiedy zbliżałam się do ratujących życie kurtyn wodnych z ogromną radością przebiegałam przez nie, aby schłodzić ciało. To było wspaniałe! Punkty z wodą na drugiej rundzie również działały o wiele sprawniej. Pewnie dlatego, że biegaczy było już mniej. I tak biegłam, aż doszłam do momentu, w którym biegło się już całkiem przyzwoicie. Wiedziałam, że dobiegnę do mety i coraz bardziej zaczynałam odczuwać satysfakcję z tego powodu. Kiedy na zegarku pojawił się 20 kilometr, wybiegłam z polnej ścieżki na asfalt. Wiedziałam, że nie będzie już więcej pisaku, już tylko asfalt, panowie strażacy z lodowatymi gąbkami, kurtyna wodna, punkt z piciem, ostatni podbieg i meta. I tak mając paradoksalnie coraz więcej sił zaczęłam biec. Przy punkcie z wodą (tu już wody nie brałam, wiedząc że zaraz koniec) stała Ania i jej koleżanka Monika, które czekały na mnie i zaczęły kibicować. To dało takiego kopa, że na podbiegu wyprzedziłam trzech panów i z czasem 1h57:36 wbiegłam na metę. Zdjęcie poniżej zrobione tuż po wbiegnięciu na nią, mina mówi wszystko.

 

zdjęcie 1

Śmiertelnie zmęczona, ale niezwykle dumna ukończyłam III Półmaraton w Chrzypsku Wielkim. Byłam niesamowicie szczęśliwa z czasu. W życiu bym nie pomyślała, że uda się złamać 2 godziny. A jednak, udało się! Na mecie dostałam medal, uścisk dłoni (pana Wójta? pana organizatora? nie wiem, ale uścisk był :D ) oraz białą gladiolę (kto nie wie co to jest, to kwiat). Radość moja i tak już była wielka, ale kiedy na liście wyników zobaczyłam, że byłam pierwszą kobietą w mojej kategorii wiekowej, poczułam się jeszcze lepiej. Ucieszyłam się, że się nie poddałam, mimo że byłam tak blisko. Dla takich momentów właśnie warto powalczyć! Razem z Anią i jej koleżanką Moniką poszłyśmy nad jezioro. Tak samo jak w zeszłym roku tuż nad jeziorem znajdowała się scena oraz namioty z jedzeniem, miejsce w którym można było odebrać posiłek regeneracyjny (do wyboru chłodnik albo spaghetti z sosem bolońskim). Usiadłyśmy, zjadłyśmy coś i poszłyśmy się ochłodzić w jeziorze. Tak, to chyba cały ten festyn połączony z półmaratonem sprawił, że czuję do tego biegu taką sympatię, równocześnie nienawidząc tej trasy… ;)

zdjęcie 1

Dekoracja zawodników niestety zaczęła się dopiero o godzinie 15:00, dlatego musiałyśmy czekać ponad dwie godziny. Piszę niestety, ponieważ zarówno Ania jak i ja miałyśmy jeszcze plany na sobotę i trochę nam się spieszyło. Postanowiłyśmy jednak wykorzystać ten czas korzystając z jeziora i słońca. Dekoracja zaczęła się punktualnie. I tutaj będzie chyba dla niektórych (dla mnie również) najlepsze zaskoczenie. Na początku nagrody wręczone zostały osobom, które najlepiej pokonały krótszy dystans. W tym roku nie było pucharów. Za to wszyscy zwycięzcy dostawali bukiety kwiatów (lilie) oraz książki maratończyka Jerzego Skarżyńskiego, który również wczoraj wystartował w biegu. Kiedy rozpoczęła się dekoracja zawodników półmaratonu, moja kategoria (czy uwierzycie, czy nie, zaliczam się do K16 – jak MŁODO :D !!!!!) była na samym początku.

zdjęcie 3

Dumnie weszłam na podium (po raz pierwszy stałam na tym najwyższym stopniu!), otrzymałam gratulacje oraz ogromny bukiet kwiatów. I nagle podszedł do mnie pan (no właśnie, czy to był wójt, a może organizator, niestety nie pamiętam) i wręczając papierową torbę z nagrodą powiedział „Mam nadzieję, że lubi Pani ryby”. Po zejściu z podium z ciekawością zajrzałam do siatki. Za pierwsze miejsce w mojej kategorii wiekowej otrzymałam cztery wędzone sielawy!!! :D. Cały ten weekend w Chrzypsku Wielkim odbywa pod hasłem „Dni wędzonej Sielawy”, stąd takie nagrody. Tak oryginalnej nagrody jeszcze nigdzie nie widziałam, a Wy?

Zmęczona, dumne i zadowolone chwilę po dekoracji wsiadłyśmy do samochodu i wyruszyłyśmy do Poznania. Chciałabym podziękować Ani za bardzo miły wspólny dzień, za transport i pogratulować za to, że mimo pewnego strachu odważyła się stoczyć walkę z tym właśnie miejscem. Klątwa pokonana!

Chrzypsko Wielkie ma w sobie coś tak magicznego, że mimo tego, że powiedziałyśmy sobie z Anią na mecie „nigdy więcej”, jestem przekonana, że również za rok wystartuję w tym ciężkim półmaratonie (mam nadzieję, wystartujemy wspólnie z Magdą!). Dzisiejsze zakwasy, które nie zdarzają mi się zbyt ciężko potwierdzają, że był to dobry trening, ale smak wędzonej sielawy potwierdza, że warto było!

  • http://www.facebook.com/easytobefit easy to be fit

    Super Zosiu! Taka niespodzianka na koniec musi dawać niezłego kopa! :)

    Moim pierwszym półmaratonem będzie Praski 31.08 mam nadzieję, że dam radę! Zapisałam się jako drużyna „Kobiety Biegają”, mam nadzieję, że to nie będzie dla Was żaden problem? :)

    • Zosia

      Będzie to dla nas zaszczyt :) Bardzo nam miło, daj koniecznie znać, jak poszło :)

      • http://www.facebook.com/easytobefit easy to be fit

        Super, jak odłożę jeszcze kasę to zainwestuję w Waszą koszulkę, jest śliczna :)

    • http://Website Patrycja

      Ja również po raz pierwszy zmierzę się z półmaratonem 31.08 w Warszawie i również mam nadzieję, że uda mi się go ukończyć. Powodzenia!

      • http://www.facebook.com/easytobefit easy to be fit

        Powodzenia! i do zobaczenia na trasie :)

  • http://twojezwyciestwo.wordpress.com/category/testy-i-recenzje/o-butach/ agnieszka

    Gratulacje! w tym upale to w ogóle mega wyczyn:)
    Co do nagród to fantazja niektórych organizatorów nie zna granic – w Lublińcu widziałam wór jabłek (w losowaniu) słyszałam też o żywej krowie (w Półmaratonie w Korycinie za I miejsce). Lubisz ryby?

    • Zosia

      No własnie mięsa nie jem, ale ryby bardzo chętnie. Te są naprawdę wyjątkowo smaczne, także nagroda bardzo udana ;) Wór jabłek to dużo zdrowia :D

  • http://jestesmyfajni.pl jacekes

    Są takie biegi, które przyciągają siłą sentymentu.. Gratuluje ukończenia w takim upale, a podium to już normalnie bajka ;)

    • Zosia

      No właśnie i półmaraton w Chrzypsku Wielkim ma w sobie to coś! Ten weekend był przepiękny i teraz w głowie tylko same pozytywne myśli, nie pamiętam już jakie to było zmęczenie. Podium to bajka, to prawda. Ogromna satysfakcja i radość :)

  • http://littlelychee.blogspot.com Lychee

    Gratuluję! Ja bym nie dała rady nawet tych 10 km zrobić w takiej temperaturze. A nagroda ciekawa ;)

    • Zosia

      A jaka smaczna…! :) Dzięki!

  • http://Website Monika

    Dziewczyny jesteście niesamowite :) wielki szacun dla Was i świetny tekst :)

    • Zosia

      Serdecznie dziękuję :) Wy jesteście motywacją dla tych tekstów!

  • http://www.tamitolarun.pl Tamitol

    Uwielbiam czytać Twoje relacje :) Gratuluję!

    • Zosia

      Dziękuję, cieszę się, że relacje się podobają :) Motywuje to do dalszego pisania!

  • http://Website Ania

    Wielkie gratulacje!!! Super relacja! Ja wczoraj biegłam na 5 km w tym upale, również było sporo piachu i górek więc tym bardziej podziwiam! Dziewczyno jesteś niesamowita!!!!!! Dziękuję za te wszystkie relacje, są ogromną motywacją dla mnie :)
    Pozdrawiam (dodałabym, że gorąco pozdrawiam ale w taki upał nie wypada :P )

    • Zosia

      Dziękuję, bo Wy i takie słowa są dla nas motywacją! Też gratuluję tych 5km w upale, w takiej pogodzie każdy kilometr jest naprawdę godny podziwu.
      I co do pozdrowień..tak spokojnie możemy pozdrawiać się chłodno ;)

  • http://Website emilia

    Podziwiam! I wiem co musiałyście czuć, bo ja również w sobotę biegłam. Mimo że to było tylko 5 km, miałam wrażenie, że biegnę 50 km. Trasa była trudna, dwa podbiegi, po piachu i nierównych ścieżkach. Bałam się, że nie ukończę tego biegu, ale dałam radę i jak się potem okazało z całkiem niezłym czasem (27:04). Niestety, na samym końcu, mimo petardowego przyspieszenia, wyprzedziła mnie dziewczyna – o 00:00:13 ! ;) Jeszcze raz gratuluję Wam dziewczyny :)

    • Zosia

      Bardzo piękny czas, skoro był to bieg w takich warunkach :) Nie przejmuj się, na następnym biegu nie będzie już tych 00:00:13, chyba że to Ty kogoś wyprzedzisz ;)

      Pozdrawiamy!

  • http://Website monika

    :) to był wójt gminy Chrzypsko Wielkie, a jednocześnie organizator :)
    to moja rodzinna miejscowość więc bardzo miło czyta się taką relację, która tylko może zachęcić do udziału;
    sama też biegłam, znam tą trasę, bo jak przyjeżdżam do rodziców to jest nasza trasa spacerowa, ale biec w upale to zupełnie inna bajka ;) czas miałam nędzny, ale dumna byłam bardzo, że ukończyłam mój drugi półmaraton w życiu :)

    • Zosia

      O Monika, dziękuję za informację :) tak też mi się wydawało, że to wójt. Bardzo bardzo fajną masz rodzinną miejscowość, zazdroszczę pięknych tras…bo na takie spokojne długie wybieganie o poranku trasa jest wręcz idealna! No i to jezioro….
      Gratuluję ukończenia i na pewno Kobiety biegają wrócą tam za rok!

  • http://Website Asia

    Na początku chciałam Tobie GORĄCO pogratulować bo gorąco było bardzo,oglądałam dekorację z tego małego skrawka cienia pod niebieskim namiotem,siedziałam na trawie a moja córka spała na moich kolanach. Okazało się że dziewczyna która stała niedaleko mnie zdobyła pierwsze miejsce,byłam pełna podziwu a jeszcze bardziej byłam zaskoczona gdy wczoraj wieczorem weszłam na twój blog (który obserwuję od niedawna bo od niedawna zaczęłam swoją przygodę z bieganiem) i zobaczyłam twoje zdjęcie, więc jeszcze raz składam gratulacje i przesyłam pozdrowienia

    • Zosia

      Aaaale miło :) Pamiętam nawet chwilę rozmawiałyśmy o Twojej córeczce ;) Dziękuję i mam nadzieję, że do zobaczenia na ścieżkach biegowych!

  • http://Website Paulina

    :)))) też miałam zamiar skoczyć na pierwszym okrążeniu… ale…ale ta ambicja ;) potwierdzam – było ciężko :)
    ps. co do klasyfikacji – ja była 3cia w kategorii K18… miło :) bo mam 29 lat :)
    Pozdrawiam

    • Zosia

      Gratuluję, eh ta ambicja jednak pcha do przodu ;) A kategoria K18 cieszy :D

  • http://sporttopestka.pl/ Pestka

    Ogrooomne gratulacje! Z pasją udowadniacie, że można tak wiele osiągnąć! Brawo Brawo Brawo!

    • Zosia

      Bardzo dziękujemy :)

  • http://Website asia.szaroleta@wp.pl

    gratulacje!!!

    mam tak z półmaratonem w Śremie – za każdym razem powtarzam nigdy więcej, ale ciągle tam wracam:) Chyba dlatego, że sama sobie udowadniam, że mogę pobiec w takim upale.

    • Zosia

      Dokładnie, coś w tym jest ;) Śremu też gratuluję, bo tam zawsze panują podobne warunki… :)

  • http://positiveattitudetowards.blogspot.com/ Elizabeth Lawess

    Fascynująca historia. Czytałam z zapartym tchem jak najszybciej przebiegając po literkach by dobiec wzrokiem jak najszybciej do przodu! Gratuluję ogromnego sukcesu!

    Pozdrawiam ciepło!

    • Zosia

      Dzięki bardzo :)

  • http://Website Marta

    Gratuluję pierwszego miejsca :)
    Byłam tam, więc wiem o jakich piachach i upale mówisz.
    Miałam biec pierwszy półmaraton (kto na pierwszy półmaraton wybiera tak wymagającą trasę?), ale coś strzeliło w łydce i jak żółw od 5 km doczłapałam się do mety po 10 km.
    Za rok tam wrócę i pokonam to co 19 lipca mnie pokonało :)

    • Zosia

      Oczywiście, że pokonasz :) I ja tam powrócę! Zatem do zobaczenia!

 

Your browser is out of date. It has security vulnerabilities and may not display all features on this site and other sites.

Please update your browser using one of modern browsers (Google Chrome, Opera, Firefox, IE 10).

X